MENU
Aktualności
DSJ3
Opisy wiatrów
Techniki skakania
Jak osiagnąć najlepszy wiatr
Wywiady i komentarze
Download
Linki
Księga gości
Wymiana bannerów
Redakcja
HYDEPARK
Forum
Gdańsk2003
Kanibalizm
SONDA
Które skocznie najbardziej lubisz?

K50 - K90
K95 - K135
K140 - K190
K200 - K250
bez znaczenia

KANIBALIZM...

...KANIBALIZM Czyli dlaczego ludzie jedzą ludzi Historia kanibalizmu


Fragment z książki "A Voice From the Congo" Herberta Warda znaleziony w pracy Gary'ego Hogga "Cannibalism and Human Sacrifice": "Czy wy ludzie jadacie ludzkie ciała?" Zapytałem pewnego dnia, wkraczając do tubylczej wioski i wskazałem na wielkie ilości mięsa, nawleczone na długie szpikulce, wędzące się nad wieloma tlącymi się ogniskami. "Io; yo te?" padła natychmiastowa odpowiedź - "Tak; a wy nie?" A parę minut później, wódz wioski przyszedł z podarunkiem, który składał się z dużych i obfitych porcji mięsa, tyle, że oczywiście ludzkiego pochodzenia. Wydawał się być szczerze rozczarowany kiedy odmówiłem."


Historycznie okryty tajemnicą, symbolizmem, lękiem i spekulacjami, kanibalizm pozostaje w większości kultur jednym z ostatecznych tabu. Według niektórych źródeł, pierwsze znane doniesienie na temat kanibalizmu poprzedzone było ekspedycją do Wschodnich Indii, poprowadzoną przez Krzysztofa Kolumba. On to i jego załoga przypuszczalnie odkryli, że plemię Indian Karibów uczestniczyło w szczególnie makabrycznych praktykach rytualnego spożywania mięsa innych ludzi. Odkrywcy błędnie wymawiali nazwę plemienia i określali jego członków jako "Kanibów", co często było przekształcane na "canibales", czyli termin oznaczający w języku hiszpańskim - spragniony i okrutny. Kanibalizm więc stał się angielskim przekładem tego hiszpańskiego słowa, które to określenie jest najszerzej stosowane do określania konsumpcji przez człowieka innych istot ludzkich. Łaciński odpowiednik terminu kanibalizm to antropofagia i jest najczęściej stosowany w antropologii i archeologii. Dowody świadczące o występowaniu kanibalizmu są bogate i referowane we wszystkich środkach przekazu, włączając w to opowieści, symbole, legendy, prace literackie oraz dowody archeologiczne. Kanibalizm jest praktyką, która jest odległa jak dawne wieki i kultury. W wielu z nich, jest to zjawisko uważane za ohydne i świętokradcze, podczas gdy w innych jest uświęconym i czczonym zwyczajem. Kanibalizm jest niezaprzeczalnie zjawiskiem zakorzenionym w starożytności i sięgającym współczesności.


Skąd pochodził kanibalizm? Dokładne pochodzenie kanibalizmu jest tajemnicą i najprawdopodobniej nią pozostanie. Niektórzy antropolodzy uważają, że zjawisko to zaczęło się w najwcześniejszej historii gatunku człowieka i rozmnażało wraz z ludzkim wzrastającym dążeniem do uspokojenia bóstw, przetrwania głodu lub kontrolowania wrogów albo dokonania na nich zemsty. Dowody archeologiczne sugerują, że kanibalizm był praktykowany począwszy od okresu Neolitu oraz Epoki Brązu, w której obecnie znajduje się Europa i Ameryki. Według Tima White'a, autora książki "Once Were Cannibals", dowody odnalezione w Chorwacji wskazują na istnienie zjawiska kanibalizmu pośród plemion neandertalskich. Odkryte podczas archeologicznych wykopalisk kości Neandertalczyków, sugerują, że ludzie jedli mózgi innych osób. Panche Hadzi-Andonov napisał w książce Cannibalism and Archeology, że pewne kryteria, jakich archeolodzy używają do zidentyfikowania kanibalizmu z ludzkich szczątków to między innymi ślady poważnych okaleczeń części mózgowej i twarzowej czaszki, palone, miażdżone lub połamane kości, rozczłonkowanie, ślady nacięć oraz brakujące kręgi. Chociaż nie wszystkie z tych wskazówek występowały w przypadku badanych wykopalisk znalezionych w Chorwacji, to obecne były najistotniejsze z nich, w tym strzaskane czaszki, zwęglone kości, wskazujące, że ciała były pieczone nad ogniskiem oraz dowody świadczące o rozłupywaniu głów w celu wydobycia mózgu. Bogactwo archeologicznych i antropologicznych dowodów odkrytych w Afryce, Australii, Nowej Zelandii a także na Dalekim i Środkowym Wschodzie wskazuje ponadto na doniosły charakter praktyk kanibalistycznych. Istnieje kilka postaci kanibalizmu, które wydają się być bardziej rozpowszechnione w pewnych obszarach świata i w określonych okolicznościach.


Formy Kanibalizmu


Na całym świecie jest wiele form kanibalizmu mających podłoże duchowe bądź rytualne. Egzokanibalizm - Postać ta wiąże się z potęgą plemienia, morderstwem i agresją oraz bywa używana w celu odstraszania potencjalnych napastników, pozbycia się pojmanych wrogów i niewolników. Wiele kanibalistycznych plemion wierzy, że zjedzenie własnego wroga umożliwi im uzyskanie i absorbowanie ducha i umiejętności ofiary. Endokanibalizm - kontrowersyjnie określany jako "kanibalizm ze współczucia". Jest to konsumpcja członków w obrębie swojej kultury, grupy lub plemienia często łączony z rytualnymi ceremoniami pogrzebowymi. Pogrzebowy kanibalizm został uznany za najczęstszą formę endokanibalizmu, wykluczającą morderstwo i koncentrującą się na ciałach zmarłych osób. Wśród plemienia Wari z amazońskich lasów tropikalnych, podczas kanibalizmu pogrzebowego wierzono, że w trakcie konsumpcji zmarłego członka grupy, jego duch jest absorbowany przez całe plemię, które było przekonane, że jest to "najbardziej godny szacunku sposób postępowania z ludzkim ciałem". Wszędzie na świecie plemiona kanibali łączą wiele różnych form kanibalizmu. Nie jest czymś niezwykłym dla określonej grupy, kultury lub plemienia praktykowanie rytualnego endo i egzokanibalizmu, podobnie jak i innych postaci, takich jak kanibalizm w celu przetrwania i epikurejski - odżywczy kanibalizm gdzie następuje konsumpcja ludzkiego mięsa dla jego smaku lub wartości odżywczych.


Sądzono, że starożytni Aztekowie w Meksyku, składali w ofierze i zjadali corocznie tysiące osób. Mieli oni praktykować egzokanibalizm, podobnie jak i endokanibalizm i kanibalizm w celu przetrwania. Ofiary z ludzi i ich zjadanie stanowiło próbę zachowania równowagi pomiędzy światem i kosmosem. Aztekowie wierzyli, że składanie w ofierze zarówno członków ich własnej kultury, jak i ludzi spoza niej, uspokoi bogów, a gdyby nie udało im się tego dokonać, oznaczałoby to zagładę całej ludzkości. Praktyki te bywały też stosowane w okresach wielkiego głodu. Indianie, znani jako Irokezi, z podobnych przyczyn brały udział w endo- i egzo-kanibalizmie. Wierzyli oni, że poświęcenie w ofierze i zjedzenie ciał wrogów zaspokoi ich boga wojny oraz doprowadzi do tego, aby duchy pokonanych zostały przeniesione i wchłonięte przez ciała zwycięzców. Były także doniesienia na temat plemion z Papui, w Nowej Gwinei, znanych z praktykowania rytualnego endo- i egzo-kanibalizmu do lat sześćdziesiątych XXw. Pewne plemiona uprawiały kanibalizm dla celów innych niż rytualne, a to np. dla walorów smakowych. Jednakże, większość z nich ograniczała się do zjadania tkanek i mózgów swych zmarłych krewnych w ceremonialnym i tradycyjnym wyrazie szacunku. Praktyki te miały w rzeczywistości tragiczne reperkusje. Odkryto, że wielu członków plemienia cierpiało na nieuleczalną chorobę, która, jak sądzą naukowcy związana była właśnie z kanibalizmem. Zauważono, że kobiety przekazywały chorobę swoim dzieciom, co uznano za ludzki odpowiednik 'choroby szalonych krów' w późnych latach 70-tych. Chorobę tę, przypisano działaniu czynnika zakaźnego wprowadzanego do organizmu przez konsumpcję zarażonej ludzkiej tkanki, a zwłaszcza mózgowej. Choroba, określana jako Kuru, była wysoce zaraźliwa i przenoszona w rozmaity sposób, jej rozprzestrzenianie się zaczęło maleć dopiero gdy obniżono częstość praktyk kanibalistycznych. Nie tylko sama choroba jest czynnikiem, który zredukował wiele postaci rytualnego i duchowego kanibalizmu. Rozprzestrzenianie chrześcijaństwa poprzez działalność misyjną również doprowadziło do znacznego zmniejszenia tych praktyk. Zjadaj bliźniego lub umieraj czyli kanibalizm w celu przetrwania


Prawdopodobnie jedyną ogólnie akceptowaną formą kanibalizmu jest ta, kiedy ludzie zjadają ciało innych istot ludzkich w celu pozostania przy życiu w niesprzyjających, rozpaczliwych sytuacjach. Postać ta jest rzadka i w wielu przypadkach możliwa do wytłumaczenia, jednak wciąż pozostaje zachowaniem często karanym przez prawo. W ciągu ostatnich dwustu lat miało miejsce kilka słynnych przypadków kanibalizmu przetrwalnego, w tym ekspedycja Donnera i ostatnia sprawa, która wydarzyła się w Andach po katastrofie lotniczej. W 1846 roku, grupa osiemdziesięciu dziewięciu mężczyzn, kobiet i dzieci prowadzona przez Georga Donnera wyruszyła szlakiem przecinającym Góry Sierra Nevada do Kaliforni. Podczas wyprawy, nieoczekiwanie zmieniła się pogoda, a ludzie zmuszeni zostali do obrania innej trasy. Podróżnikom zaczął kończyć się prowiant i inne zapasy. Wielu z nich zmarło z głodu i wycieńczenia. Połowa podróżników zginęła, zanim pozostali ostatecznie poddali się zaistniałej sytuacji i zaczęli spożywać mięso zmarłych w celu przetrwania. Ocalono czterdziestu sześciu członków wyprawy, jednakże po przybyciu do cywilizacji, uznano ich za potwornych zbrodniarzy i sądzono za czyny jakich się dopuścili. Podróżnicy spędzili w więzieniu około pół roku, zanim zostali przywróceni społeczeństwu. W 1972 roku, grupa piłkarzy, ich przyjaciół i krewnych wyruszyła samolotem z Argentyny do Chile. Wśród zaśnieżonych szczytów Andów nastąpiła katastrofa, w której zginęło trzynastu z czterdziestu pięciu pasażerów. Wielu z nich zmarło od ran w ciągu najbliższych tygodni. Nie mając odpowiedniego zaopatrzenia, ci, którzy przeżyli uciekli się do zjadania zmarłych. Rozbitkowie, którzy odmówili spożywania ludzkiego mięsa, zginęli z głodu. Po siedemdziesięciu dniach w górach, ocalono i przetransportowano do domu szesnaście osób. Pomimo wszystko nawet w najbardziej ekstremalnych przypadkach w celu przeżycia, akt kanibalizmu spotyka się z potępieniem, obrzydzeniem i pogardą a jego sprawcy instytucjonalizowani w ośrodkach opieki psychiatrycznej, aresztowani, więzieni, a nawet skazywani na śmierć. Pomimo tego, że religia i choroba znacząco zmniejszyła te praktyki, są one nadal uprawiane na całym świecie.


Kanibalizm przestępczy



Częstość niezorganizowanych praktyk kanibalistycznych pośród przestępców stale wzrasta w ciągu ostatniego wieku, zwłaszcza w obrębie Półkuli Zachodniej. Twórcy prawa na całym świecie zostali zmuszeni do aktualizacji przepisów odnoszących się do kanibalizmu lub ustanowienia nowych, wcześniej nieistniejących. Kanibalizm kryminalny stał się problemem przyszłości. W naszych czasach, zabójstwo człowieka lub użycie zwłok dla celów konsumpcyjnych przez inną osobę w jakiejkolwiek sytuacji, wyłączając warunki głodu, uznawane jest za formę kanibalizmu przestępczego albo antropofagii. W wielu częściach świata kanibalizm nie jest jako taki uznawany za przestępstwo i bywa jedynie rozpoznawany jako współwystępujący z inną zbrodnią. Na przykład, w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, kanibalizmu nie uważa się za zbrodnię, ale jest społecznie nieakceptowany. Osoby, wobec których stwierdzono uczestnictwo w tym makabrycznym akcie, są zazwyczaj oskarżane o inne przestępstwo, które jest bezpośrednio związane z owym aktem, takie jak morderstwo, plądrowanie grobów lub nekrofilia. To, co niektórzy uznają za kanibalizm przestępczy w jednej kulturze, może być akceptowanym elementem innej. Na przykład, podczas II Wojny Światowej japońscy wrogowie byli rzekomo zjadani przez plemiona Papui w Nowej Gwinei, co spotkało się tam z przychylnością i akceptacją. Niestety kanibalizm jest praktykowany w naszych, "cywilizowanych" czasach i istnieją liczne dowody sugerujące, że zjawisko to występuje z określoną częstotliwością. Zwłaszcza w ciągu ostatnich 100 lat udokumentowano wiele przypadków kanibalizmu. Istnieją cztery główne postacie kanibalizmu: - kanibalizm seksualny;
- kanibalizm jako ostateczna forma agresji;
- kanibalizm duchowy i rytualny;
- kanibalizm epikurejski / odżywczy.
Te rozmaite formy w dużym stopniu się pokrywają. Na przykład, jednostka może konsumować ludzkie mięso z kilku powodów, takich jak chęć doznania uczucia władzy i kontroli (kanibalizm jako forma agresji), ale może jednocześnie rozkoszować się jego smakiem (kanibalizm epikurejski). Inna osoba może oddawać się kanibalizmowi aby osiągnąć wyższą - duchową więź z tym, kogo pochłania, jednocześnie osiągając znaczą satysfakcję seksualną.


Kanibalizm na tle seksualnym


Kanibalizm seksualny uznaje się za zaburzenie psychoseksualne, które dotyczy osoby kojarzącej konsumpcję ludzkiego mięsa z seksem. Kanibalizm na tle seksualnym jest uznawany za formę sadyzmu i często bywa połączony z aktami nekrofilii tj. stosunek seksualny ze zmarłymi. Słynne przypadki związane z kanibalizmem seksualnym to między innymi sprawy: Andrieja Czikatiło, Edwarda Geina, Alberta Fisha, Armina M. i Jeffrey'a Dahmera. W latach dwudziestych, Amerykanie zostali skonfrontowani z koszmarami Alberta Fisha, o którym mówiono, że zgwałcił, zamordował i zjadł kilkoro dzieci. Fish był seksualnym kanibalem w dosłownym tego słowa znaczeniu i twierdził, że doświadczał wielkiej seksualnej rozkoszy, kiedy fantazjował na temat jedzenia ludzi, lub też gdy dosłownie realizował swoje marzenia. Andriej Czikatiło, rosyjski seryjny morderca, był odpowiedzialny za zabicie wielu młodych chłopców i dziewcząt. Przez większość swojego życia cierpiał z powodu impotencji i był zdolny do osiągnięcia satysfakcji seksualnej tylko podczas torturowania i zabijania innych osób. Często okaleczał i konsumował fragmenty ciał swych ofiar, w tym piersi, genitalia i wewnętrzne narządy płciowe, podobnie jak inne części. Jest prawdopodobne, że także osiągał satysfakcję seksualną dokonując aktów kanibalizmu. Edward Gein, farmer z Plainfield w stanie Wisconsin, był posądzony o zabicie co najmniej trzech osób, w tym własnego brata, właścicielki baru, oraz właścicielki lokalnego sklepu z narzędziami, W 1957 roku policja przeszukała dom Geina i obok szczątków piętnastu innych kobiet znalazła zwłoki Worden. Większość ciał odkrytych na miejscu zbrodni zostało zrabowanych z pobliskiego cmentarza. Twierdzono, że Gein odbywał stosunki seksualne ze zwłokami.


Był on także zdeklarowanym transwestytą, który znajdował przyjemność w ćwiartowaniu ciał i obdzieraniu ich ze skóry, po to aby móc się w nią ubierać. Odkryto, że Gein zjadał ludzkie mięso, w tym także części ciała Worden, której serce znajdowało się w rondlu stojącym na piecu, w czasie gdy policja przeprowadzała przeszukanie domostwa. Kwestia kojarzenia przez Geina konsumpcji zwłok z seksem pozostała niejasna. Jednakże w jego przypadku zachodził silny związek pomiędzy nekrofilią a zachowaniami kanibalistycznymi. Seryjny morderca Jeffrey Dahmer również może być zaklasyfikowany jako kanibal seksualny. W 1992 roku, przyznał się on do zabicia, okaleczenia i seksualnego molestowania siedemnastu młodzieńców, z których kilku także zjadł. Dahmer zeznał, że miał stosunki seksualne z ofiarami przed i po ich śmierci. Przypuszczalnie twierdził, że zjadał swoje ofiary, zwłaszcza ich serca, wierząc, że ponownie ożyją w jego ciele. Innym przykładem kanibalizmu na tle seksualnym jest sprawa Armina M w Rotenburgu w Niemczech. W marcu 2001, Armin zamieścił w internecie ogłoszenie dla przystojnych mężczyzn w wieku od osiemnastu do trzydziestu lat, którzy chcieliby zostać zabici i zjedzeni. Nieoczekiwanie, na anons odpowiedział czterdziestodwuletni inżynier informatyki z Berlina, Bernd Juergen Brandes, a wkrótce potem pojechał do Rotenburga na spotkanie z Arminem.


Tuż po przybyciu do domu Armina, wspólnie uzgodnili amputować penis gościa, który potem został zamarynowany w winie, usmażony, a następnie skonsumowany przez gospodarza i jego ofiarę. Później Armin zabił mężczyznę, poćwiartował jego ciało, zamroził je, a resztę zakopał na podwórku. W artykule z Agencji Reuters, zatytułowanym Dziwaczne kanibalistyczne morderstwo szokuje Niemcy, policja oświadczyła, że akt ten miał podłoże w "kanibalistycznych i homoseksualnych tendencjach obu mężczyzn." Intrygującym jest fakt, że niektórzy ludzie, określający siebie mianem kanibali, przyznają, że podczas konsumpcji ludzkiego mięsa doznawali uczucia euforii lub intensywnego podniecenia seksualnego. Osoby takie porównywały jedzenie ludzkiego mięsa z orgazmem. Doświadczenie, które dalej uznawano za wywoływanie poza-cielesnych doznań, porównywalnych z przyjmowaniem meskaliny. W 2002 roku, na Eastern Illinois University, przeprowadzono jedyne badania nad związkiem seksu z kanibalizmem. Prace objęły kilka grup, którym zadano pytania odnoszące się do kanibalizmu i preferencji seksualnych. Wyniki badań wskazują, że bardziej prawdopodobnym jest, iż człowiek zje kogoś, kogo postrzega jako atrakcyjnego pod względem seksualnym, aniżeli osobę nieatrakcyjną.


Kanibalizm jako ostateczna forma agresji


Większość aktów kanibalizmu jest w pewnym stopniu powodowana poprzez potrzebę ekspresji władzy lub kontroli nad ofiarą. Kanibalizm jest też ostatecznym wyrazem dominacji nad drugą osobą. Kanibalizm będący najwyższą formą agresji obejmuje akty kanibalizmu, u podstaw których leżą uczucia wrogości lub strachu, tworzące przejmującą potrzebę wywarcia dominacji, odwetu lub kontroli nad ofiarą poprzez zabicie, a następnie zjedzenie jej. Najświeższymi sprawami tego rodzaju są przypadki Anny Zimmerman i Eda Kempera. W 1981 roku Anna Zimmerman, dwudziestosześcioletnia matka dwojga dzieci, zamordowała swojego konkubenta w przypływie wściekłości, a następnie poćwiartowała jego ciało. Szczątki zamroziła, a po jakimś czasie rozmrażała je i zjadała ze swoimi niczego nie podejrzewającymi dziećmi. Postać ta reprezentuje jeden z niewielu znanych przypadków kobiecego kanibalizmu przestępczego.


Edmund Kemper został uznany winnym zamordowania sześciu młodych kobiet, swoich dziadków, matki i jej przyjaciółki. Sądzono, że jego zabójczy szał i kanibalistyczne skłonności były rezultatem pogardy wobec matki i nieszczęśliwego dzieciństwa. Zgodnie z tym co mówi Kemper, jego matka stosowała wobec niego przemoc psychologiczną, a w pewnym momencie jego życia zmuszała go do spania w ciemnej i zimnej piwnicy. Kiedy tam przebywał, jego nienawiść zaczynała coraz bardziej wzbierać. W celu rozładowania tłumionego gniewu, często rozwijał mordercze fantazje. Wiele z morderstw popełnionych przez Kempera miało ważny czynnik seksualny: pewne ofiary gwałcił, zabijał, a następnie seksualnie wykorzystywał zwłoki. Jednakże, uważa się, że motywem zabójstw były przede wszystkim uczucia gniewu i chęci odwetu, kierowane pośrednio i bezpośrednio wobec matki. W rzeczywistości, Kemper stwierdził, że nieprzyjemne relacje z matką były tym, co popchnęło go do odegrania swoich brutalnych fantazji, które także obejmowały kanibalizm.


Kanibalizm rytualny i epikurejski (odżywczy)


Współczesne formy duchowego i rytualnego kanibalizmu są bardzo podobne do tych, które występują w plemiennych grupach. Jakkolwiek, nowoczesna, przestępcza wersja tego rodzaju kanibalizmu jest bardziej związana z kultem satanistycznym, aniżeli z plemionami w odległych częściach świata. W roku 1999, w Helsinkach, w Finlandii na karę więzienia skazano dwóch mężczyzn i nastoletnią dziewczynę, oskarżonych o torturowanie, zamordowanie i zjedzenie dwudziesto-trzyletniego mężczyzny. Wszyscy troje twierdzili, że są Satanistami, a zabójstwo miało podłoże rytualne. Każdy z morderców otrzymał za to brutalne zabójstwo, karę niewiele ponad dwa i pół roku pozbawienia wolności. Inny przypadkiem jest ten kiedy to młoda dziewczyna zginęła w podobnym satanistycznym rytuale. W 1999 roku, mężczyzna o nazwisku Dmitry Dyomin oraz dwaj jego wspólnicy uprowadzili w Kijowie piętnastoletnią dziewczynę. Potem została ona zamordowana, a jej język usunięty i zjedzony przez Dyomina. Zabójcy odcięli zwłokom głowę i zatrzymali czaszkę jako trofeum.


Kanibalizm epikurejski i odżywczy odnosi się do konsumpcji ludzkiego mięsa, która jest głównie umotywowana poprzez jego smak lub wartości odżywcze. Ta postać kanibalizmu jest uznawana za rzadszą i zazwyczaj uważa się ją za sub-motywację innych form, takich jak kanibalizm seksualny i kanibalizm w celu przetrwania. Jakkolwiek rzadkie są przypadki tego typu, to kilka z nich pasuje do niniejszej kategorii. W 1981 roku, student z Japonii, Issei Sagawa, został aresztowany we Francji za to, że dał upust swoim fantazjom na temat kanibalizmu. Pewnego dnia, oświadczył się swojej przyjaciółce z Danii tylko po to, aby zostać odrzuconym. Sagawa zastrzelił ją, a następnie odbył stosunek ze zwłokami. Potem odkroił kawałki ciała ofiary, w tym jej piersi i pośladki, po czym zjadł je. Martingale cytuje Sagawę w swojej książce, gdzie wyjaśnia on, że "nic nie było tak pyszne!" Sagawa został uznany za psychicznie niezdolnego do postawienia przez francuskim sądem. Przez niespełna rok trzymano go w zakładzie psychiatrycznym, zanim wrócił do Japonii, gdzie z kolei został zwolniony po kilku latach i uzyskał status pewnego rodzaju gwiazdy. Również we Francji, w 1994 roku skazano Nicolasa Claux, za zabójstwo 34-letniego Thierry Bissioniera. Jakkolwiek, morderstwo nie było jedynym jego występkiem. Claux, który uprzednio pracował w kostnicy szpitala dziecięcego Paryżu, przyznał się do kradzieży części ciał, które zabierał do domu i zjadał. W artykule na jego temat, napisanym przez Davida Lohr, podaje on, że jadł ludzkie mięso ze względu na jego smak, utrzymując, że wolał je jeść na surowo. Przyrównywał smak człowieka do tatara. Claux uznawany jest także za Satanistę, co mogło stanowić dodatkową motywację leżącą u podstaw jego kanibalistycznych praktyk.


Dlaczego ludzie jedzą ludzi ? czyli perspektywy psychologiczne


"Cannibal-holocaust" 1978 Na gruncie nauk psychologicznych trwa debata dotycząca czynników, jakie doprowadzają jednostkę do praktykowania kanibalizmu. Zaprezentowano wiele teorii, rozciągających się od nadopiekuńczości podczas kilku pierwszych miesięcy życia dziecka, po nagłe stresy. Jednakże istnieje mało dowodów uzasadniających większość z nich. Niemniej, rozwój tych teorii przedstawia szkielet, który umożliwia lepsze zrozumienie możliwych psychologicznych czynników leżących u podstaw kanibalizmu. Jedną z teorii odnoszących się do podstaw kanibalizmu u człowieka jest takie, że kanibalizm jest wynikiem traumy, zwłaszcza takiej, którą przeżyto w dzieciństwie. Po odstawieniu dziecka od piersi, doświadcza ono lęku separacyjnego i zaczyna fantazjować o pochłanianiu matki. Osoba, która tego doświadczyła, może ulec pod wpływem stresu lub traumy, regresji do owego stadium. Wtedy zaś jednostka jest zdeterminowana do poszukiwania zaspokojenia, którego ją pozbawiono, poprzez ucieczkę w kanibalizm. Spojrzenie na podstawę kanibalizmu sposób poparte zostało badaniami na temat ponad-kulturowego kanibalizmu. Kanibalizm jest "psychologiczną odpowiedzią na gniew i frustrację" wyrażaną poprzez agresję oralną i chęć dosłownego pochłonięcia drugiej osoby poprzez konsumpcję. Popęd ten może być skierowany na wroga, który zagraża poczuciu siły jednostki. Dzieci, które są nadmiernie uzależnione od swoich matek, z uwagi na ich nadopiekuńczość, mogą łatwiej doświadczać oralnej agresji i frustracji związanych z separacją. Zaś dorosły, który nosi nieświadomie tę agresję oralną, może wyrażać ją w jawnie dominujący sposób przeciwko kobietom poprzez przekształcenie jej w kanibalizm. Dowody zebrane podczas wywiadów psychologicznych z kanibalami, w znacznym stopniu popierają argument, że agresja wobec matki może być jednym z prawdopodobnych czynników determinujących, tak jak w przypadku sprawy Eda Kempera. Jednakże, niejasne jest, czy agresja ta prowadzi bezpośrednio do kanibalizmu. Ponadto, mało jest dostępnych dowodów, które mogłyby potwierdzić tę teorię w całości, a nawet gdyby takie istniały, trudno byłoby je uzyskać. Nawet jeśli teoria ta ma jakąś wartość, to mało prawdopodobne jest aby wszyscy kanibale, a zwłaszcza przestępcy-kanibale, pasowali do tego kontekstu. Dlatego też konieczne może być spojrzenie na dzieciństwo lub młodość jednostki, podobnie jak i na jej dorosłość, w celu udzielenia odpowiedzi na pytanie - dlaczego ludzie zjadają innych ludzi.


Istnieją także inne teorie, jakkolwiek niepotwierdzone, ujmujące kanibalizm jako zaburzenie seksualne, a nawet zaburzenie popędu odżywiania się. Tym, co wydaje się być powszechną cechą pośród wielu kanibali, to fakt, że u wielu z nich zdiagnozowano schizofrenię lub głębokie zaburzenia osobowości. Wielu kanibali, tak jak Andriej Czikatiło, Albert Fish, Edward Gein i Issei Sagawa zostało zdiagnozowanych jako schizofrenicy. Oto kilka powszechnych cech schizofrenii: zaburzenia myślenia, urojenia, halucynacje i utrata kontaktu z rzeczywistością. Diagnoza ta może pomóc wyjaśnić doświadczenia (zgłaszane przez wielu sprawców) doznawane podczas i po praktykach kanibalistycznych, obejmujące utraty świadomości, wzmożone poczucie własnego ja i doświadczenia spoza ciała, halucynacje oraz inne formy dezorganizacji myśli i zachowań.


Ponadto, schizofrenia może także stanowić ważny komponent w historycznych doniesieniach na temat kanibalizmu plemiennego. Odkryto, że cechy psychotyczne związane ze schizofrenią są uwarunkowane genetycznie, dlatego też mogą być przekazywane z pokolenia na pokolenie. Dlatego też nie jest zupełnie niemożliwe, aby psychoza zakorzeniła się w małych tubylczych plemionach, o ograniczonej puli genowej. Jednakże, teoria ta to spekulacja która do dziś pozostaje nie w pełni zbadana. Oczywistym jest, że w tym szczególnym obszarze dotyczącym współczesnego, przestępczego kanibalizmu, ilość badań jest wciąż niewystarczająca. Chociaż istnieje wiele teorii, to tylko kilka jest w stanie w pełni wyjaśnić dlaczego niektórzy ludzie jedzą ludzkie mięso. Dlatego też, potrzebne są dalsze badania aby zrozumieć czynniki prowadzące do kanibalizmu przestępczego.
"Cannibal-Holocaust" 1978
Przygotował Grand Master, źródła: Internet. Podziękowania dla Rafała z: killer.radom.net